جغرافیای همت، تعداد معنایی ندارد. در حومه شوشتر (پیرگاری)داستانی در حال نگارش است که شاید در هیچ کجای دیگر دنیا مشابهی نداشته باشد. اینجا، مدرسهای عشایری به نام مهرورز برپاست که تمامِ دانشآموزانش، اهل یک خانهاند.
تصور کنید؛ یک معلم، یک چادر و چهار خواهر و برادر که تمام نیمکتهای کلاس درس را به خود اختصاص دادهاند. اینجاست که مفهوم عدالت آموزشی از شعار روی کاغذ، به یک واقعیت تبدیل میشود. نظام آموزشی ما، برای آنکه چراغ دانش در دل یک خانواده خاموش نشود، یک مدرسه و یک معلم را به یک خانواده اختصاص میدهد.
رضا بلدی، مدیرآموزگار این مدرسه، تنها درس ریاضی و فارسی نمیدهد؛ او با حضورِ داوطلبانه و پر از انگیزهاش، به این چهار دانشآموز میآموزد که آنها برای کشورشان آنقدر مهم هستند که یک مدرسه اختصاصی داشته باشند. او میگوید: تدریس برای این چهار خواهر و برادر، حس خیلی خوبی دارد؛ گویی من بخشی از خانواده آنها شدهام و هر کلمهای که یاد میگیرند، لبخندی است بر چهره خسته اما مصمم پدر و مادری که آرزو دارند فرزندانشان آيندهای روشن بسازند.
این مدرسه چادری، کوچکترین مدرسه جهان نیست؛ بلکه بزرگترین نماد ارادهای است که میگوید: هیچ دانشآموزی نباید از تحصیل باز بماند.
