کمتر کسی تصور میکرد روزی یکی از مهمترین شاخصهای ارزیابی یک شرکت فولادی، نه میزان تولید و فروش آن، بلکه کیفیت هوایی باشد که مردم اطراف آن تنفس میکنند یا میزان آبی که از منابع طبیعی برداشت میکند. اما امروز، در سراسر جهان، صنعت دیگر فقط با محصولش شناخته نمیشود؛ با ردپای زیستمحیطیاش نیز قضاوت میشود.
به همین دلیل، مسئولیت اجتماعی نیز دیگر تنها به ساخت مدرسه و درمانگاه یا حمایت از فعالیتهای فرهنگی محدود نیست؛ بلکه از درون کارخانه آغاز میشود.
فولاد خوزستان در سالهای اخیر کوشیده این نگاه را به عمل تبدیل کند. سرمایهگذاری حدود ۲۶۰۰ میلیارد تومانی در پروژههای زیستمحیطی، اجرای نخستین پروژه بازچرخانی پساب صنعتی در صنعت فولاد کشور با هدف کاهش برداشت از رودخانه کارون، توسعه بیش از ۵۴۰ هکتار فضای سبز، نصب و بهرهبرداری از ۳۰ غبارگیر، اجرای پروژه ویندفنس برای کنترل گردوغبار، استقرار سامانههای پایش برخط آلایندهها و حرکت به سمت انرژیهای تجدیدپذیر از طریق پروژه نیروگاه خورشیدی بهبهان، مجموعه اقداماتی است که نشان میدهد محیطزیست در این شرکت، بخشی از راهبرد توسعه است، نه یک فعالیت تبلیغاتی.
ثمره این رویکرد نیز قابل اندازهگیری است. فولاد خوزستان در حالی توانسته انتشار گردوغبار را حدود ۵۶ درصد کاهش دهد که در همین دوره، میزان تولید آن حدود ۴۴ درصد افزایش یافته است. این تجربه نشان میدهد که افزایش تولید، الزاماً به معنای افزایش آلودگی نیست.
کاهش برداشت آب، بازچرخانی پساب، توسعه فضای سبز و کنترل مستمر آلایندهها، آثاری دارد که تنها به محوطه کارخانه محدود نمیشود؛ بلکه کیفیت زندگی مردم و آینده محیطزیست خوزستان را نیز تحت تأثیر قرار میدهد. دریافت تندیس زرین مسئولیتهای اجتماعی با محوریت حفاظت از محیطزیست نیز حاصل همین رویکرد است.
خوزستان هم قطب صنعت کشور است و هم یکی از حساسترین استانها از نظر مسائل زیستمحیطی. بنابراین، هر اقدامی که بتواند تولید را با حفظ محیطزیست همراه کند، در واقع خدمتی به توسعه پایدار استان است. شاید به همین دلیل باشد که امروز، مسئولیت اجتماعی بیش از هر زمان دیگری با پروژههای کاهش آلایندگی، مدیریت آب، توسعه انرژیهای پاک و حفاظت از طبیعت معنا پیدا میکند.
فولاد خوزستان در سالهای اخیر نشان داده است که حتی در دشوارترین شرایط، از تحریم و محدودیت انرژی گرفته تا آسیبهای ناشی از جنگ، میتوان نگاه بلندمدت به محیطزیست را حفظ کرد. این همان مسیری است که آینده صنعت جهان نیز در آن رقم خواهد خورد؛ مسیری که در آن، رقابتپذیری اقتصادی و مسئولیتپذیری زیستمحیطی، دو روی یک سکهاند.
