خبرنگار، زحمتکشِ بیسایهای است که زحمتش را کسی نمیبیند؛ فقط ثمرهاش دیده میشود: خبری که اگر تلخ باشد، خودش مقصر است و اگر شیرین، نامش در حاشیه میماند.
رسانهها برای روشن ماندنِ چراغِ جامعه میدوند؛ اما در این راه، بیشترین سنگ را میخورند: تهدید، توهین، بیپاسخی و سکوتِ مصلحتی. ساعتی در راهروی ادارات میایستند تا جوابی بشنوند که قرار نیست بشنوند؛ و باز فردا برمیگردند.
مظلومیتِ خبرنگار همین است: زبانِ مردم بودن، اما هیچکس زبانِ او نبودن. او دادِ بیپناهان را میزند، در حالی که خودش بیپناهترین است؛ بدونِ حامی، بدونِ امنیتِ شغلی، با قلمی که هم «امانتِ مردم» است و هم «هدفِ خشمِ قدرتمندان».
امروز روزِ کسانی است که میتوانستند سکوت کنند، اما نوشتن را انتخاب کردند. روزتان مبارک، ای قلمهای تنها.
محمدتقی اورکی
مدیر مسئول پایگاه خبری دیار صنعت
