این معلمان غیور، مأموریت خود را فراتر از تدریس سرفصلهای آموزشی، در «امیدآفرینی» و «صیانت از آیندهسازان کشور» یافتهاند. آنان با قدمهایی خسته اما ارادهای پولادین، هر روز صعبعبورترین سنگلاخها، کوهستانهای سر به فلک کشیده و دشتهای تفتیده را پشت سر میگذارند تا چراغ دانایی در سیاهچادرهای دورافتاده خاموش نماند. در حالی که آموزش غیرحضوری تدبیر غالب کشور است، حضور میدانی این آموزگاران فداکار در کلاسهای درس عشایری، سدی در برابر عقبماندگی تحصیلی کودکان مناطق محروم شده است.
این مجاهدان راه علم، با دوری از خانواده، نبود امکانات رفاهی و نبرد با سرمای گزنده شب و گرمای طاقتفرسای روز خو گرفتهاند؛ چرا که تنها دلگرمیشان، برق اشتیاق در چشمان دانشآموزانی است که معلم را تنها دریچه رو به فردا میبینند. بیتوته کردن در مدارس کوچک اما پرمهر مناطق مرزی و عشایری، جلوهای از «تعهد انقلابی» است؛ درسی بزرگ که در هیچ کتابی نگاشته نشده، اما در لوح جان کودکان عشایر حک شده است.
بیشک، تاریخ فردا مدیون همین ارادههای استوار خواهد بود. معلمانی که ثابت کردند رسالت تعلیم و تربیت، مرزهای زمان، مکان و امکانات را درنوردیده است.
اینجانب با افتخار و خضوع، بر دستان پرمهر این همکاران مجاهد بوسه میزنم و از درگاه ایزد منان برای این طلایهداران دانایی، سلامتی، عزت و بازگشت تندرست به آغوش خانوادههایشان را مسئلت دارم. امید که در سایه سار مهر الهی، همواره پایدار و سربلند باشند.
یادداشتی از محمدتقی اورکی
معاون پرورشی و تربیتبدنی آموزش و پرورش عشایر خوزستان
